Argasta læknakerfi!

Ég hef alla tíð verið misskilinn og hataður af læknum, sendi örugglega frá mér frískleikabylgjur sem láta lækna missa allan áhuga á mér.

Vil taka það fram að ég er ekki að ásaka læknirinn sem manneskju heldur ekki ráðast á neinn, finnst bara leiðinlegt að vera hent burt eins og ég sé rúmfatalagersbæklingur.

Þegar ég var saklaus tveggja ára snáði, var ég mjög veikur, það var farið með mig til læknis en ekkert fannst... hann er örugglega með flensuna var svarið við grenjandi barninu sem var að farast úr sársauka. Aftur og aftur var ég skoðaður, en ekkert kom í ljós... þar til dag einn að einhver læknagaur sá mig, spurði hvar sársaukinn væri, ýtti þar svo af öllu afli og sagði að þetta barn þarf að fara í aðgerð núna, hann er kviðslitinn!... er ennþá með ör, sem bara fáir fagrir fá að sjá...

Alla bernsku mína eftir þetta var ég mjög oft veikur, ælandi og vælandi, mamma fór með mig uppá sjúkrahús að meðaltali einu sinni í mánuði frá fimm ára aldri, læknarnir fundu alls konar flensur að kenna um en að lokum var ég greindur með mjólkursykuróþol... eftir að hafa verið reglulega veikur í mörg ár, þegar þetta kom loksins í ljós var ég níu ára. Ég hvorki át né drakk mjólk í heilt ár, en svo batnaði óþolið. Kom síðan aftur í sumar.

Núna á mánudaginn síðasta fékk ég þessa svakalegu hálsbólgu, var bara heima í kósý fíling með vini mínum Haffa að horfa á Big Fish... ekki besta mynd sem ég hef séð... enívei! Þriðjudaginn gat ég hvorki borðað né drukkið, var að deyja, fór ekki í vinnuna að sjálfsögðu. Svaf síðan ekkert um nóttina og ákvað að fara til læknis morguninn eftir.

Það er kannski betra að segja frá því að ég hef ekki orðið veikur síðan níu ára þannig að ég hringdi í vinnuna og spurði hvað ég ætti að gera... fara á næstu heilsugæslustöð var svarið. Ég klæði mig, fer í skó og fer í Domus Medica sem var það fyrsta sem mér datt til hugar. Konurnar þar á þjónustuborðinu voru voða uppteknar við að slúðra en ákváðu eftir smá stund að gera smá hlé og aðstoða manneskjuna sem truflaði samræðurnar, þær benda mér á að ég ætti að fara að hitta heimilislæknirinn minn... bamm bamm bamm... Þrallur á engann heimilislækni... bamm bamm bamm... Þá segja þær mér að ég þurfi að sækja um einn slíkan á tryggingastofnun. Ég segist ekki hafa tíma fyrir það þar sem ég þurfi læknisaðstoð strax, að ég sé ekki búinn að borða í tvo daga. Þær benda mér þá á að fara á bráðamóttökuna.

Fúll og fárveikur geng ég í áttina að bráðamóttökunni og þegar þangað er komið er mér að ég sé á röngum stað, sagt að fara til heimilislæknisins míns... bamm bamm bamm... ég á engann heimilislækni!... bamm bamm bamm... einn læknirinn þarna neyðist til að skoða mig, gerir tveggja sekúndna skoðun og gefur mér lyfseðil. Og labbar, eða frekar hleypur í burtu. Ég lít á lyfseðilinn í von um að það standi á honum hvar ég eigi að leysa hann út... hef aldrei gert svona áður en það stendur ekki. Fæ að lokum lyfið mitt og fer heim.

Daginn eftir, fimmtudag, fatta ég að ég þarf læknisvottorð fyrir veikindunum... fer í tryggingastofnun... -"Ha?? Þú færð engan heimilislækni hér." Ég segi konunni að mér var bent á að fara til þeirra en hún segir ekki geta hjálpað mér. Þarnæst fyllist ég reiði, vonsvikni og uppgjafartilfinningu, sest og segist ekki vera búinn að borða í þrjáoghálfan dag og að enginn vilji hjálpa mér bara því ég eigi ekki heimilislækni. Konan vorkennir mér og fer og finnur fyrir mig hvert ég á að fara og hvað ég eigi að gera þar.

Ég hringi í númerið hjá heilsugæslunni sem hún bendir mér á og fæ tíma strax og fer þangað, fæ heimilislækni og vottorð fyrir vinnuna. Læknirinn getur samt ekki skoðað sjúkdóminn sjálfan því ég var kominn á fíklalyf, sem læknirinn sem hafði engan tíma fyrir mig hennti í mig.

Gat byrjað að borða aftur um kaffileitið á fimmtufdaginn. Nú sit ég hér, ennþá á fíklalyfjum og veit ekkert hvað var að mér. Endurtek að ég hata ekki alla lækna, finnst ég bara ekki hafa gert neinum neitt það svakalegt að eiga þetta skilið... eða hvað??